Om meg

Bildet mitt

Jente/dame som er gift,  alle ungene har nå forlatt redet. Er et positivt og sosialt menneske som liker å utforske nye spennende ideer, og saker jeg kommer over.

mandag 4. november 2013

På draumegras

Eg ligg på draumegras i avferdsange
frå alt ei frostnatt femnde mellom fjell.
I siste skøyre seinhausttimen er det mange
som helsar livet med eit stilt farvel.

Du vilje som var med da isen slipa
si strenge rune i det mørke land,
du sveiper inn i sky den siste haustsolstripa
og knuser gleda med ei knokut hand.

Du frøyser blomeblod til småe stjerner,
 du svarte lagnad, - slikt skal evig skje.
Du strålar kulde inn i alle strå og kjerner
og døyver verk i sår på gamle tre.

Det lyser gulna lauv som glør i graset.
Det doggast over livsens svik og svir.
Mot himmelranda logar fjell i haustekstase.
Det blånar frost og død frå det som blir -

Eg ligg på draumegras og ser dei mørke dagar
i sprang for livet mot ein mektig vår.
Eg høyrer sevjesus ein stad og ser det svagar
ei blomegrein der guden går og går -

Tor Jonsson

lørdag 18. mai 2013

Det å kjenne at ein lever

Det å kjenne at ein lever,
det å røyne ein er til,
er som venger når ein svever
og som lodd i sorg og tvil.
Mange kjære er så fjerne,
men så nære i mitt sinn,
liksom stjerne etter stjerne
kjem i himmelhugen inn.

Det som stundom berre stråla
kjem til vemod attom slør.
Ja, å leva må ein tola
om det lagar seg til bør.
Men å ana noko etter:
Det å vita vona her,
er som draumegode netter
og som venting på ein kjær.

Når med levetid det lakkar,
minna nynnar på ein song,
og med blenk i tåre takkar
for kvar lukkegode gong.
Alle elska i ein tonar,
tankesett til melodi.
Lever enn i kva ein vonar
som om inkje er forbi.

Mange kjære er så fjerne,
men så nære i mitt sinn.
Liksom stjerne etter stjerne
kjem i himmelhugen inn.


Knut Buen


onsdag 15. mai 2013

Til deg

Du gjør meg glad
fordi du er
akkurat deg selv.

Jeg opplever deg som
et lys som skinner,
en sol som varmer,
en blomst som gleder.

Godt at du er
nettopp deg,
frodige, fargerike
deg selv.


Ragnhild Bakke Waale

tirsdag 14. mai 2013

fredag 3. mai 2013

Ved fossen

Eg står på brua og ser i brådjupet.
Fossen kokar sin avgrunnseid.
Fossen sjodar i alt mitt lynde.
Men sola strålar ifrå ditt ynde,
Eg elskar fossen. Eg elskar deg.

No skin det sol over sætergrendene,
der du lokkar din bøling heim.
Berre storme og gjer deg stri, foss!
Ein lagnad skilde vel lengsla i oss.
Men elskhug lever til siste kveld.

No syng du viser, dei glade visene.
Dei er stjerner i natta mi.
Minnet målar ditt gullhårglitter.
Eg står i blåskuggen, bleik og bitter.
Det kløkk i bjøller frå alle berg.

Med sorg og skuggar kjem natta sigande.
Likgufs kjøler frå naken foss.
Band av elskhug kan aldri slitne.
Eg høyrer einkvan i mørkret vitne
at den vinn siger, som elskar mest.

Du har'kje svike, men svaret svidde meg.
Svart vert elskhug i einsemdnatt.
Enno skimrar eit ljos i hugen.
Men minnet græt gjennom heile skogen.
Eg hatar fossen. Eg elskar deg.

For ein gong kljem du her glad i kveldinga,
gleda fylgjer ditt fotefar.
Skulle fossen ein liksong sjode
og sløkkje gleda i deg, du gode?
Nei, syng du, foss, om min såre elsk.

Så går eg lenger i skuggeskogane.
Fossen andar i all mi natt.
Lengt mot deg skal eg evig lida -
Du går i gullglans på andre sida
og strålar sol inn i songen min.

Tor Jonsson

onsdag 1. mai 2013

Å unge vår


Der syder saft bag birkens bark,
det dufter sødt fra kløvermark.
Hver fugl en liden vise har,
den synger, -- tier --, ber om svar;--
en sælsom glans om jorden går --
å, unge vår!

Og selv det gamle lønnetræ,
som jeg kan fra mit vindu se:
Et slør af blade bittesmå,
de vrimler frem af barken grå,
og dækker stammen ru og hård: --
å, unge vår!

Alt er så skjønt som én gang før:
fra lønneløvets lette slør
til forårshimlens dybblå flod.
Og selv mit gamle hjerteblod,
min Gud! det bruser og det slår:
å, unge vår!

Hvad kommer al din pragt mig ved?
jeg havde fundet kvældens fred --
O, hvorfor gjør du så idag
min gamle sjæl så ungddomssvag,
så mindesyg, så hjertesår,
å, unge vår!

(Villhelm Krag 1898.)



lørdag 20. april 2013

Ja visst gör det ont


Ja visst gör det ont 



Ja visst gör det ont när knoppar brister.

Varför skulle annars våren tveka?

Varför skulle all vår heta längtan 

bindas i det frusna bitterbleka?

Höljet var ju knoppen hela vintern.

Vad är det för nytt, som tär och spränger?

Ja visst gör det ont när knoppar brister,

ont för det som växer

                              och det som stänger.

 

Ja nog är det svårt när droppar faller.

Skälvande av ängslan tungt de hänger,

klamrar sig vid kvisten, sväller, glider  -

tyngden drar dem neråt, hur de klänger.

Svårt att vara oviss, rädd och delad,

svårt att känna djupet dra och kalla,

ändå sitta kvar och bara darra  -

svårt att vilja stanna

                              och vilja falla.

 

Då, när det är värst och inget hjälper,

Brister som i jubel trädets knoppar.

Då, när ingen rädsla längre håller,

faller i ett glitter kvistens droppar

glömmer att de skrämdes av det nya

glömmer att de ängslades för färden  -

känner en sekund sin största trygghet,

vilar i den tillit

                              som skapar världen.

Karin Boye


onsdag 17. april 2013

En stor kjærlighet dør aldri


En stor kjærlighet dør aldri selv om de elskende
skilles. Kjærtegn som ble mottatt, springer ut 
selv etter at de er glemt og deres frø er talløse
Det er frukt og løv i dine kjærtegns spor
som i et landskap om høsten, dager som fylles
av glansen fra mørke flammende netter…Bestandig
er kjærligheten, mer omfattende enn de elskende
og blikkets salige lys kan ha vært lenge underveis
før det tente mitt, vi kan ha vandret hvileløst
gjennom slekter før vi møttes og gjenkjente hverandre
Nu vandrer din lengsel tidløst i meg, ditt ansikt
vil alltid kunne finne nye hemmelige veier i mitt
Alltid vil jeg være underveis i dine trekk, hemmelig
oppspore stormer og stjerner, røre strenger ingen
har rørt ved og se en demring selv i alders drag
Lyset i et ansikt som elsker, brer seg evindelig
ut over jorden; For lyset i et ansikt som elsker
tar aldri slutt, det er underveis, alltid underveis
i nye mennesker, i nye elskende, i all tid.


Stein Mehren

lørdag 16. mars 2013

Rit di rune



Du skal kveikja lykta di og søkja
tunge lemmar lyfta, vindetrapper gå
under låge bjelkar ryggen krøkja
under høge kvelvar oppreist stå
ifrå løynde gangar tårnet nå

Du skal tyde runer som er rita
vart du fingrar over muren dreg
Mykje veit du, meir ska du vita
Her har vismenn vandra føre deg
Her skal andre følgja dine steg

Legg dit øyra inn til desse vegger
høyr den tale som stig herifrå
klokkeklemt og tunge slag av slegger
Vandrar, lyfta lykta di og sjå
Rit di rune under sjølv, og gå

Aslaug Låstad Lygre
Bilde: RIT DI RUNE

Rit di rune

Du skal kveikja lykta di og søkja
tunge lemmar lyfta, vindetrapper gå
under låge bjelkar ryggen krøkja
under høge kvelvar oppreist stå
ifrå løynde gangar tårnet nå

Du skal tyde runer som er rita
vart du fingrar over muren dreg
Mykje veit du, meir ska du vita
Her har vismenn vandra føre deg
Her skal andre følgja dine steg

Legg dit øyra inn til desse vegger
høyr den tale som stig herifrå
klokkeklemt og tunge slag av slegger
Vandrar, lyfta lykta di og sjå
Rit di rune under sjølv, og gå

Aslaug Låstad Lygre