På draumegras

Eg ligg på draumegras i avferdsange
frå alt ei frostnatt femnde mellom fjell.
I siste skøyre seinhausttimen er det mange
som helsar livet med eit stilt farvel.

Du vilje som var med da isen slipa
si strenge rune i det mørke land,
du sveiper inn i sky den siste haustsolstripa
og knuser gleda med ei knokut hand.

Du frøyser blomeblod til småe stjerner,
 du svarte lagnad, - slikt skal evig skje.
Du strålar kulde inn i alle strå og kjerner
og døyver verk i sår på gamle tre.

Det lyser gulna lauv som glør i graset.
Det doggast over livsens svik og svir.
Mot himmelranda logar fjell i haustekstase.
Det blånar frost og død frå det som blir -

Eg ligg på draumegras og ser dei mørke dagar
i sprang for livet mot ein mektig vår.
Eg høyrer sevjesus ein stad og ser det svagar
ei blomegrein der guden går og går -

Tor Jonsson

Hå skal eg med klokke.......

Det å kjenne at ein lever

Det å kjenne at ein lever,
det å røyne ein er til,
er som venger når ein svever
og som lodd i sorg og tvil.
Mange kjære er så fjerne,
men så nære i mitt sinn,
liksom stjerne etter stjerne
kjem i himmelhugen inn.

Det som stundom berre stråla
kjem til vemod attom slør.
Ja, å leva må ein tola
om det lagar seg til bør.
Men å ana noko etter:
Det å vita vona her,
er som draumegode netter
og som venting på ein kjær.

Når med levetid det lakkar,
minna nynnar på ein song,
og med blenk i tåre takkar
for kvar lukkegode gong.
Alle elska i ein tonar,
tankesett til melodi.
Lever enn i kva ein vonar
som om inkje er forbi.

Mange kjære er så fjerne,
men så nære i mitt sinn.
Liksom stjerne etter stjerne
kjem i himmelhugen inn.

Knut Buen

Til deg

Du gjør meg glad
fordi du er
akkurat deg selv.

Jeg opplever deg som
et lys som skinner,
en sol som varmer,
en blomst som gleder.

Godt at du er
nettopp deg,
frodige, fargerike
deg selv.

Ragnhild Bakke Waale

Husk at all skjønnhet....

Husk at all skjønnhet på jord 
bor i de evige ord:
"Jeg elsker deg" 
(Bjørnstjerne Bjørnson)

Ved fossen

Eg står på brua og ser i brådjupet.
Fossen kokar sin avgrunnseid.
Fossen sjodar i alt mitt lynde.
Men sola strålar ifrå ditt ynde,
Eg elskar fossen. Eg elskar deg.

No skin det sol over sætergrendene,
der du lokkar din bøling heim.
Berre storme og gjer deg stri, foss!
Ein lagnad skilde vel lengsla i oss.
Men elskhug lever til siste kveld.

No syng du viser, dei glade visene.
Dei er stjerner i natta mi.
Minnet målar ditt gullhårglitter.
Eg står i blåskuggen, bleik og bitter.
Det kløkk i bjøller frå alle berg.

Med sorg og skuggar kjem natta sigande.
Likgufs kjøler frå naken foss.
Band av elskhug kan aldri slitne.
Eg høyrer einkvan i mørkret vitne
at den vinn siger, som elskar mest.

Du har'kje svike, men svaret svidde meg.
Svart vert elskhug i einsemdnatt.
Enno skimrar eit ljos i hugen.
Men minnet græt gjennom heile skogen.
Eg hatar fossen. Eg elskar deg.

For ein gong kljem du her glad i kveldinga,
gleda fylgjer ditt fotefar.
Skulle fossen ein liksong sjode
og sløkkje gleda i deg, du gode?
Nei, syng du, foss, om min såre elsk.

Så går eg lenger i skuggeskogane.
Fossen andar i all mi natt.
Lengt mot deg skal eg evig lida -
Du går i gullglans på andre sida
og strålar sol inn i songen min.

Tor Jonsson

Å unge vår

Der syder saft bag birkens bark,
det dufter sødt fra kløvermark.
Hver fugl en liden vise har,
den synger, -- tier --, ber om svar;--
en sælsom glans om jorden går --
å, unge vår!

Og selv det gamle lønnetræ,
som jeg kan fra mit vindu se:
Et slør af blade bittesmå,
de vrimler frem af barken grå,
og dækker stammen ru og hård: --
å, unge vår!

Alt er så skjønt som én gang før:
fra lønneløvets lette slør
til forårshimlens dybblå flod.
Og selv mit gamle hjerteblod,
min Gud! det bruser og det slår:
å, unge vår!

Hvad kommer al din pragt mig ved?
jeg havde fundet kvældens fred --
O, hvorfor gjør du så idag
min gamle sjæl så ungddomssvag,
så mindesyg, så hjertesår,
å, unge vår!

(Villhelm Krag 1898.)

Ja visst gör det ont

Ja visst gör det ont 

Ja visst gör det ont när knoppar brister.

Varför skulle annars våren tveka?

Varför skulle all vår heta längtan 

bindas i det frusna bitterbleka?

Höljet var ju knoppen hela vintern.

Vad är det för nytt, som tär och spränger?

Ja visst gör det ont när knoppar brister,

ont för det som växer

                              och det som stänger.

 

Ja nog är det svårt när droppar faller.

Skälvande av ängslan tungt de hänger,

klamrar sig vid kvisten, sväller, glider  -

tyngden drar dem neråt, hur de klänger.

Svårt att vara oviss, rädd och delad,

svårt att känna djupet dra och kalla,

ändå sitta kvar och bara darra  -

svårt att vilja stanna

                              och vilja falla.

 

Då, när det är värst och inget hjälper,

Brister som i jubel trädets knoppar.

Då, när ingen rädsla längre håller,

faller i ett glitter kvistens droppar

glömmer att de skrämdes av det nya

glömmer att de ängslades för färden  -

känner en sekund sin största trygghet,

vilar i den tillit

                              som skapar världen.

Karin Boye

En stor kjærlighet dør aldri

En stor kjærlighet dør aldri selv om de elskende
skilles. Kjærtegn som ble mottatt, springer ut 
selv etter at de er glemt og deres frø er talløse
Det er frukt og løv i dine kjærtegns spor
som i et landskap om høsten, dager som fylles
av glansen fra mørke flammende netter…Bestandig
er kjærligheten, mer omfattende enn de elskende
og blikkets salige lys kan ha vært lenge underveis
før det tente mitt, vi kan ha vandret hvileløst
gjennom slekter før vi møttes og gjenkjente hverandre
Nu vandrer din lengsel tidløst i meg, ditt ansikt
vil alltid kunne finne nye hemmelige veier i mitt
Alltid vil jeg være underveis i dine trekk, hemmelig
oppspore stormer og stjerner, røre strenger ingen
har rørt ved og se en demring selv i alders drag
Lyset i et ansikt som elsker, brer seg evindelig
ut over jorden; For lyset i et ansikt som elsker
tar aldri slutt, det er underveis, alltid underveis
i nye mennesker, i nye elskende, i all tid.

Stein Mehren

Rit di rune

Du skal kveikja lykta di og søkja
tunge lemmar lyfta, vindetrapper gå
under låge bjelkar ryggen krøkja
under høge kvelvar oppreist stå
ifrå løynde gangar tårnet nå

Du skal tyde runer som er rita
vart du fingrar over muren dreg
Mykje veit du, meir ska du vita
Her har vismenn vandra føre deg
Her skal andre følgja dine steg

Legg dit øyra inn til desse vegger
høyr den tale som stig herifrå
klokkeklemt og tunge slag av slegger
Vandrar, lyfta lykta di og sjå
Rit di rune under sjølv, og gå

Aslaug Låstad Lygre

Den fattige gud

Den fattige Gud
T: Edvard Hoem M: Henning Sommerro

Eit lite barn voks opp til mann
og sa at han var Gud.
Han levde slik som andre, han,
og såg heilt vanleg ut.
Hans rike låg langt borte frå
all sorg og vondskap i vår verd,
og enda bed han oss forstå
at det er inni oss det er.

Han sa: Ein fattig går forbi,
og det er meg du ser.
Men vi ser millionar, vi,
i svoltens store hær.
Og når vi veit kva vi har gjort
mot alle desse dine små,
forstår du at vi snur oss bort
ifrå den Gud vi skulle sjå.

Men er det sant at dei som bur
i svolten kring vår jord,
er Gud som menneske, da trur
vi òg at du er stor.
Når svoltens hær frå land til land
bryt opp og krev ei anna verd,
vil vi forstå med vår forstand
kva for ein mektig Gud du er.

Naar alt er stille....

Sent på høstnatten 

 Saa jeg henne komme,
hele verden stansed og saa sig stille om,
og det skinned i luften, hvorhen hun kom;
aa, ungdom, hvor bruste det da herinde!

Saa jeg henne svinde,
hende fulgte solen og sommerhimmelen blaa,
og en graanende høstkveld rundt om mig laa;
aa - ungdom, hvor du bruste i mitt minde!

Snart er natten inde,
livsgløden slukner i hjertets askeklump,
og evighetens stilhed synker dyb og dump,
men - aa ungdom, hvor du bruser i mitt minde!!

Vilhelm Krag

(1871-1933)

Noe

Vi byttet bort Gud

med et gudløst savn,

men noe er helg for oss alle

Noe. Vi veit ikke navn.

Noe er hellig hevet

over et lavland av tvil.

Vend deg mot vest når sola

synker bak trøtte mil.

Da skal du ordløst ane

vingeslag gjennom ditt bryst.

Bak blåfjella hvisker noe

bortenfor sorg og lyst.

Hans Børli

Foto: Wenche Myrvang

LEGG IKKJE DITT LIV I MI HAND

Legg ikkje ditt liv i mi hand
om min kjærleik er eit svar
min kjærleik er også eit rop
i motvind

legg ein blom i mi hand
ein tusenfryd i dag
ein tistel i morgon
og den lækjande urt
som veks av tårer

legg ein fugl i mi hand
ein pjusket liten fugl
så stryk eg han vakker
og lærer han å flyge;
Kom tilbake når du vil

legg di hand i mi hand
så er vi sterke saman
så er vi svake saman
så er vi saman

men tyng meg ikkje ned
med din kjærleik

legg ikkje ditt liv i mi hand
lev sjølv

Åse Marie Nesse

 Hand Painting Art by Guido Daniele

Circle Song

Engler på jord

Og frøs.....

"Og frøs enn alle hjerter til, 
ble lukket alle hender, 
din kjærlighet dog varm og mild 
mot hele verden brenner." 


Edin Holme

Å, at jeg kunne min Jesus prise

Å, at jeg kunne min Jesus prise
som jeg av hjertet dog så gjerne vil,
fordi han ville slik nåde vise
å byde meg sitt himmerike til!

Jeg gikk i blinde, jeg lå i døden,
og mørkets fyrste holdt meg ganske fast.
Da ropte jeg til min Gud i nøden,
han frelste meg, og mørkets lenker brast.

Ha takk, o Jesus, for korsets smerte,
for døden og for dine mange sår!
Der fikk jeg fred for mitt arme hjerte,
og vinteren ble til en herlig vår.

Opp, alle venner, syng med i sangen
til ære, pris for ham som har oss løst!
Vi går i trengsel og strid så mang en,
men kun en liten stund, å hvilken trøst!

Snart er vi hjemme og står for tronen,
hva gjør det da om solen har oss brent? 
Når hytten faller, så får vi kronen,
og all vår trengsel er for alltid endt.

Ja, deg alene skje evig ære,
o Jesus, som oss kjøpte med ditt blod!
Vår syndebyrde du ville bære,
det skyldbrev slette som var oss imot.

Å hvilken lykke å deg tilhøre!
Takk, takk at også jeg fikk være med!
Din gode gjerning du selv fullføre,
til jeg står fri og frelst i evighet!

T:  Lars Oftedal (1875)
M: Norsk folketone


 

Ikke gi opp

Ikke gi opp 
kreftene kommer
og de går
Bruk tiden
vis følelser
sakte
kan du igjen delta 
i ditt eget liv


Eli Fossehagen

Friheten

Friheten til å se å høre det som er 
istedenfor å det som burde være, var, eller kommer til å bli.
Friheten til å føle som du gjør
istedenfor det du burde føle.
Friheten til å si det du tenker og føler 
istedenfor det du burde tenke og føle.
Friheten til å be om det du ønsker 
istedenfor å vente å se om du får det.
Friheten til å ta sjanser på egne vegne 
istedenfor alltid å være på den sikre siden. 


(Satir 1980 s. 22)