Vaken og ventande

Det er vår, og vårdiktet som rager over alle andre er etter min mening dette, en beskrivelse av vårens krefter i naturen som et bilde på det vi selv kjenner når våren bryter løs og Kong Vinter må slippe taket:

Vaken og ventande veit eg med eitt
at våren har endeleg vekt meg!
- Det eimar av grassvorden grortungt og heitt
i solbakken her eg har strekt meg,
det lavar av lauv på ei vårgrøn grein
som dirrar i stråledryset.
- Så ligg eg her vaken - naken og rein
på lekam og sjæl - i lyset!

Ligg her og ventar og veit at det skjer
eit under, at timen er inne.
Eg stirer mot dagen og ser og ser
på alt det som møter mitt minne.
På alle dei vokstrar der safter tyt
frå rota til ytste bladet,
på berget og bakken der krafter bryt
mot brusande vårdagsbadet.

Vårdagen - villande vårdagen lær
imot meg frå alt som eg kjenner!
Han femner meg fast - og han tek meg og bèr
på sterke, ustyrlege hender.
- Eg legg meg innåt han, eg kjenner meg all
så viljug til eitt å gjera:
gjeve meg lykkeleg livet i vald -
livet og vårdagsferda!

Ei naki grein

Ei naki grein med blodraud bær
og ei som bladrik blømer,
på kvar sin måte fagre er
for den som kjærleg dømer.

Den eine gjev ein ange, ho,
der ljuv ho ligg og blømer.
Den andre gjev sitt hjarteblod
når lauv og haustvind rømer.

Den eine skin og strålar, ho,
den andre brenn og mognar
og gjev til sist sitt hjarteblod;
der tung av bær ho bognar.

Eg gav deg den med blomar på.
Eg gjev deg den med bæri.
Kven rikast er vil du få sjå
litt lenger fram på ferdi."


Olav Aukrust

"Epleblomst" malt av Signe Fortun Weka

Jag väntar vid min stockeld

Jag väntar vid min stockeld medan timmarna skrida,
medan stjärnorna vandra och nätterna gå.
Jag väntar på en kvinna från färdvägar vida –
den käraste, den käraste med ögon blå.

Jag tänkt mig en vandrande snöhöljd blomma
och drömde om ett skälvande, gäckande skratt,
jag trodde jag såg den mest älskade komma
genom skogen, över hedarna en snötung natt.

Glatt ville jag min drömda på händerna bära
genom snåren dit bort där min koja står,
och höja ett jublande rop mot den kära:
Välkommen du, som väntats i ensamma år!'

Jag väntar vid min mila medan timmarna lida
medan skogarna sjunga och skyarna gå.
Jag väntar på en vandrerska från färdvägar vida –
den käraste, den käraste med ögon blå.

Dan Andersson

Bøn

Aa hjelp meg du som hjelpa kan!
Du ser, kor saart eg strider.
Mitt Hjarta tröytt i tunge Band
forutan Von seg vrider.
Mi Naud eg ei kan ut faa sagt;
det vonde fekk so stor ei Magt;
som Brand i Barm det svider,
som Brand i Barm det svider.

Ja hjelp meg du som hjelpa kan!
Med mi Magt snart det ender.
Du stridde sjölv og yver vann;
du Myrkemagti kjenner.
Mi Naud er stor, min Strid er fæl;
ver hjaa meg du, som vil meg væl!
Daa veit eg, alt seg vender,
daa veit eg, alt seg vender.

Til

Til ?

Hjartet mitt fylt av deg,
hugen min trylt av deg,
i meg du er.
Trøytt under dagsens bør,
sveipt under draumeslør:
du er meg nær.

Opn dine augo att!
Blå som ei månenatt
ser eg dei no.
Dogga av draum dei er
sloknande stjerner der
stilt går til ro.

Sansevill brenner eg,
håret ditt kjenner eg
mjukt mot mitt kinn,
viljen din bøyer seg,
munnen din tøyer seg
tyrst imot min.

Evige undermakt,
alt er deg underlagt,
dagen din renn.
Eld, du som nærer oss,
eld, du som tærer oss,
brenn!

Jakob Sande

Skogvatnet - Trygve Bjerkreim

Ved desse stille strender
det låg i tusund år.
Det såg kor lauvet gulna
om haust, og spratt om vår.
Det høyrde fuglekoret
frå nykledd, fager skog.
Om hausten tungt det sukka
når flyttfugl-flokken drog.

Dei klåre, blåe bylgjor,
dei glir so lett mot land,
dei klunkar og dei klukkar
i solglitr mot si strand.
So stilnar alle båror,
og logn ligg sjøen då,
so løyndomsfull og blikstill,
so blank og blyg og blå.

Og bjøllor læt i lii, −
det er so kjær ein klang, −
og gjætarguten haukar
og syng all dagen lang
kjem du ved kveld, ved gry,
um natti når det demrar
so smått mot dagen ny.

Mot jonsok-bel det lider.
Då bjøllor atter læt,
med fuglelåt seg blandar,
so vent at hjarta græt.
Det sumar vert i skogen;
då mognar alle bær.
Ein juli-dag ved vatnet,
ånei, kor gildt det er.

Du ligg der like fager
som i dei tusund år.
Og store skogar kringom
so kyrkjestille står.
No lever du i minnet;
i tanken tidt eg dreg
inn i den store stilla,
og fær eit syn av deg.

Du stille sjø, ei perla
som eg i skogen fann.
Og tusund slike perlor
ligg løynde i vårt land.
Ein gong vår Gud dykk skapte;
eit vitnemål de er
om Herrens rike tankar
med denne fagre verd. − −

En Vaarnat

Vaarnatten stille og sval
favner den slumrende Dal.
Elvene nynne de lange
dæmpede, dyssende Sange.
Alfer sukke
for de smukke
Lilier: «O, tager os tilfange!»

Fjeldtoppens sølvblege Skjær
viser at Maanen er nær;
over de samlede Graner
Skyerne svæve som Svaner.
Snart vil blide
Straaler glide
over al den Herlighed, du aner.

Luk dog ei Øiet inat,
vaag med Erindringens Skat!
Her, mens du sidder alene,
aabner sig Mindernes Scene,
her vil fromme
Skygger komme
vinkende blandt maanelyse Grene.

Hør hvor de hviske dig ømt
Alt hvad din Længsel har drømt,
see hvor de bringe tilbage
Gjenskin af fagrere Dage!
Lad det tindre;
det vil lindre
Smerten i dit Savn og i din Klage.

Johan Sebastian Welhaven