1. Var inte rädd. Det finns ett hemligt tecken,
Ett namn som skyddar dig nu när du går. 
Din ensamhet har stränder in mot ljuset. 
Var inte rädd. I sanden finns det spår.

2. Han älskar dig, han väntar dig ikväll –
en kväll när du förstår hans hemlöshet
och hur han längtar efter dina steg:
från evighet har han stämt möte här.

3. Var inte rädd. Det finns en mörklagd hamn,
du ser den inte nu, men färdas dit.
En dag skall du bekänna högt hans namn,
hans kärleks frid som ingenting begär.

4. Du är på väg. En dag blir natten vit.
En dag och stjärnor växer ur hans famn.
Var inte rädd. Det finns en mörklagd hamn,
du ser den inte nu, men färdas dit.

Text: Y. Eggehorn 1972
Musik: L. Moberg 1974 

Rett og vrangt - Einar Vaagan

Gråsten kan óg sprute gnister,
ura skinne klart som eld
om ho range stråla'n mister
og de rette slepper tel.

Det du aller mest forkynne,
det du minst har aktet på,
brått kan skifte liv og lynne
og ei anna mening få.

Rette verd tør ikke være
bare det som slik seg tér,
stundom må en omatt lære
når en alt i sanning ser.

Ikke vær for snar å sette
stempel du kan angre på.
Ikke tru det ene rette
før du ranga og får sjå.

Under lag av åsynt lyte
dyre malmen ofte brenn.
Harde hámen må en bryte
for å finne veg åt den.

fra diktsamlingen "Ved Stabbursgluggen", utgitt på Sollia forlag i 1986.

Altar

Altar

Her er eit helga altar for alle som ønskjer be. Mange har søkt inntil det og tagale bøygt sitt kne. Vi òg kjem framåt med hjartet fullt og snur oss den same lei. Vi vil berre ønske for alle som ber: Å Gud, ver til for dei! Dei må ikke tru på deg fåfengt. Gjev deira voner held.

Gjev dei må finne dei kjære som kvarv i dødens djupe kveld. Gjev han er til, den freden dei vonar å nå til slutt, femnast av den må alle dei som bad om det sårt og trutt. Ja det må vere ei open dør for alle som heim vil snu! Hjartet er fullt av bønn i kveld for alle menneskes tru!

For Guds folk er hvilen tilbake

For Guds folk er hvilen tilbake I himmelens salige hjem.
Bak trengselens skyfulle dage En hviledag venter på dem.


Her går de foraktet, har møye, Anfektelser, strid og besvær. 
Her gråter så titt deres øye, De sukker: Akk, var vi dog der!


Dog midt under striden og nøden Til Golgata søker de hen.
For Ham som for dem gikk i døden, Er alltid den trofaste venn.


Kun stille min brud, til jeg kommer! Å frykt ei og engstes ei så! 
Du ser jo det tegner til sommer, Og kronen du snarlig skal få!


Halleluja, amen, ja amen! Høylovet min brudgom så stor! 
Snart skal vi med ham være sammen For evig i himmelens kor.

Kjensgjerninger

Å ligge tett inntil et hjerte
men med den tynne sommergardinen av hud mellom
er å være utestengt.

Å lete innover øyne
er å høre ekkoet fra den andre siden av en
uoverstigelig ensomhet.

Å bli glad i
er å legge grunnsteinen
til et savn.

Kolbein Falkeid

Den fagraste rosa

Den fagraste Rosa er funni,

Ho upp millom Klunger er runni:

Vaar Jesus den dyraste Blomen

Rann upp av ei Ætt under Domen.

 

For sidan me misste den Æra

Guds Bilæt i Hjartat at bera,

Laag Verdi i Øyda og Villa,

Og Dauden oss herjade illa.

 

Men Herren ei Rosa let bløma

All Verdi til Sæla og Søma.

Og Angen til Himmelen stiger:

Vaar Jord til Guds Hage ho viger.

 

So blømer Guds Kyrkja med Æra

Og yndige Frugter kann bera,

I Kristo ho andar og liver.

Han Væta til Voksteren giver.

 

No skulde vel Verdi med Gleda

Til Frelsaren Lovsongar kveda.

Men Mange paa Klungrarne glosa

Og sjaa ei den himmelske Rosa.

 

Du Syndar! kvi vil du deg herda,

Som Klungren med Broddar deg gjerda,

Med storlaatne Tankar i Sinne

Som Tornarne strake og stinne!

 

Stig ned fraa den sjølvgjorde Hægdi

Og graat fyr din Frelsar i Lægdi!

So skal du hans Kjærleike kjenna:

For Rosor i Dalarne renna.

 

No Jesu! du stendig skal vera

Mi Rosa, mi Pryda og Æra.

Du eine mitt Hjarta skal taka.

Di Søta eg evig skal smaka!

 

Mi Rosa meg pryder og fagnar,

Mi Rosa meg gleder og gagnar,

Dei synduge Lyster ho driver

Og mildt under Krossen meg liver.

 

Lat Verdi meg truga og tvinga.

Lat Tornarne riva og stinga.

Naar Hjartat umsider vil bresta,

Eg Rosa paa Brystet vil festa.

Agenda

Min agenda er livsglede,
ren og pur glede.
Selv om sorgen spres -
så går den hånd i hånd med gleden,
som gamle venner over svartmuldet jord.
I denne jorda ligger frø
som kan spire
og bli til -
grønne enger
vakre blomster
og bølgende korn.
Mot en himmel som
i det minste skjuler en sol.

Min agenda er livsglede.

29.7.WM